Een nieuwe maand...

Hallo allemaal,

Dit is mijn eerste blog... Ik heb de blogs van een aantal van jullie ook eens gelezen en ik herken zoveel dingen in mezelf dat ik dacht, misschien moet ik ook maar eens beginnen bloggen en dingen van me afschrijven...

Vandaag is een nieuwe maand begonnen. Een nieuwe maand, maar geen gevoel van een nieuwe start want deze maand was Lottes uitgetelde datum. Op 15 juni, of rond die datum, zouden wij pas mama en papa moeten geworden zijn. Helaas heeft het lot hier anders over beslist.

Net zoals bij een aantal van jullie, krijgen ook wij regelmatig nieuws van vrienden of kennissen die een gezonde en prachtige baby ter wereld hebben gezet. Ze waren natuurlijk allemaal extra ongerust geworden door ons nieuws. Ik ben heel blij dat het voor hun goed is gegaan, maar het frustreert me ook enorm dat het ons niet gelukt is. Ookal hebben we er niets aan kunnen doen.

Ik had ook zo graag met mijn kinderwagen door de straten willen wandelen deze zomer. Ik had me er zo op verheugd... En ik was ook zo blij dat ons kindje in juni zou komen, zo een mooie maand. Het feit dat het een meisje was, maakte het helemaal af want ik wil dolgraag een dochtertje... Ik ben bijna 2 jaar geleden mijn mama verloren en ik had zo'n goede band met haar... Ik mis mijn band met haar. Natuurlijk zal het nooit hetzelfde zijn, maar ik wil opnieuw zo een band, met mijn eigen dochtertje dan. Klinkt misschien gek...  

Mijn zus en ik hadden mama beloofd dat het eerste meisje haar naam zou krijgen. Dat zou ons Lotte geweest zijn, het eerste meisje. Ik was zo trots... Maar aangezien de afloop, hebben we haar toch anders genoemd. Het voelde niet meer juist en de symboliek ervan klopte niet meer. Toch hebben we vanaf het ogenblik dat we wisten dat het een meisje was haar genoemd naar mijn mama.  Ik was ook heel bang dat als ze geboren zou worden, Lotte niet bij haar zou passen. Maar toch paste het perfect... Onze kleine lieve Lotte. Nu zit ik hier maar te schrijven en de tranen rollen over mijn wangen.. Hoe is dit toch zo kunnen aflopen... Ik kan het nog steeds niet geloven dat mijn buik plat is...